Manit
New member
ระยะนี้คนเครียดกันมาก ก็เลยมีเรื่องที่อ่านแล้วสบายใจมาให้อ่านกันบ้าง
ภิกษุณีเท็นซิน พัลโม กับจิตวิญญาณในโลกธุรกิจ
ในโลกที่ใครหลายคนเรียกว่ากำลังสู่ยุค "ยูเทิร์น" และการหันหลังให้กับทุนนิยมสุดขั้ว เรื่องที่เคยดูไกลตัวและเป็นไปคนละด้านอย่างธรรมะและธุรกิจ กำลังถูกนำมาหลอมรวมผ่านการแสดงความรับผิดชอบต่อ สังคมต่างๆ
หากแต่หัวใจสำคัญในการรับผิดชอบหลายต่อหลายครั้ง เรามักพูดถึงความเป็นมนุษย์ และการเริ่มต้นด้วยใจ โจทย์ "จิตวิญญาณสำคัญอย่างไรในโลกธุรกิจ" บนเวที SVN Talk ตั้งไว้ในการแสดงปาฐกถาพิเศษของ "ภิกษุณีเท็นซิน พัลโม" ภิกษุณีชาวอังกฤษวัย 64 ปีที่เป็นชาวตะวันตก น้อยคนที่จะรู้แจ้งในวิถีพุทธธรรมแบบวัชรยาน
ที่โรงเรียนรุ่งอรุณเมื่อต้นสัปดาห์ที่ผ่านมา ในโอกาสที่ท่านเดินทางมาไทย
จึงเป็นโจทย์ที่น่าสนใจยิ่ง โดยเฉพาะการเชื่อมโลกแห่งจิตวิญญาณและโลกธุรกิจเข้าด้วยกัน
ท่านกล่าวในปาฐกถาตอนหนึ่งว่า "เราไม่ได้บอกว่าเราต่อต้านธุรกิจ แต่เรากำลังต่อต้านธุรกิจที่ทำร้ายผู้อื่น"
ในครั้งนี้ท่านยกเรื่องบารมี 6 ซึ่งเป็นข้อ
ยึดถือปฏิบัติสำหรับนักบวชและคนทั่วไป ตามความเชื่อของมหายาน เป็นการนำธรรมะมาสู่ชีวิต เรียกว่า บารมี 6 ซึ่งประกอบด้วยทาน ศีล ขันติ วิริยะ สมาธิ ปัญญา ซึ่งเป็นคุณสมบัติ 6 ข้อซึ่งเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการรู้แจ้ง บางครั้งการรู้แจ้งก็ไม่จำเป็นที่จะต้องปฏิบัติเยี่ยงนักบวช แต่ต้องรู้จักพัฒนาคุณสมบัติเหล่านี้ในการใช้ชีวิตฆราวาส
ทานหรือการให้ เป็นเรื่องของความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่
เริ่มต้นต้องรู้จักให้
พระพุทธองค์ตรัสไว้ว่า รากของความทุกข์เกิดจากจิตใจที่มีโลภะ ซึ่งเหมือนเป็นยาพิษในชีวิต การเรียนรู้ที่จะเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่จึงเป็นการทำลายยาพิษในจุดนั้น
การให้ไม่ได้เป็นเพียงการให้สิ่งของหรือเงิน แต่การให้ทานคนที่ลำบากกว่า มีวัตถุประสงค์ในการพัฒนาจิตใจไปสู่ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่
"ครั้งหนึ่งที่อังกฤษได้พบกับเด็กชายวัย 4 ขวบ มีขนมอยู่ 1 กล่อง พ่อบอกว่าให้แบ่งขนมให้
เด็กน้อยบอกว่าไม่ มันเป็นของหนู พ่อก็บอกว่า
ก็เพราะมันเป็นของหนู หนูถึงแบ่งมันได้ สักพักเด็กคนนั้นก็หยุดคิด และเปลี่ยนใจเปิดกล่องขนมและเดินไปรอบห้องเพื่อแบ่งปันขนมนั้น เรื่องนี้ เป็นบทเรียนที่สำคัญตั้งแต่อายุยังน้อย"
"การแบ่งปันเป็นการต้านต่อความรู้สึกโลภในตัวเรา ซึ่งเป็นเรื่องที่ควรพัฒนายิ่งในสังคมสมัยใหม่ ในสังคมสมัยใหม่เราถูกบอกว่าต้องแข่งขันต้องเอาชนะคนอื่น และมองผู้แพ้ว่าแย่ แต่เราก็ไม่ได้ทำอะไร ทำให้เกิดความเครียดในจิตใจ ทำให้เราสูญเสียความสามารถในการยินดีกับความสุขของผู้อื่น"
ทำกำไรที่เป็นธรรม
ท่านกล่าวด้วยว่า การเปลี่ยนแปลงตัวเอง ไม่ได้บอกว่าเป็นคนโง่ พระพุทธองค์ก็มีลูกศิษย์เป็นพ่อค้า และก็ไม่เคยบอกว่าถ้าจะเป็นศิษย์ของท่านจะต้องละทิ้งธุรกิจ เพียงแต่ท่านแนะนำให้ทำกำไรที่เป็นธรรม
"จนถึงวันสุดท้ายของชีวิต เราจะไม่ได้คิดว่าเราทำกำไรได้เท่าไหร่ แต่เราจะคิดถึงว่า ชีวิตเรามีความหมายอะไรบ้าง"
นอกจากนี้มีสิ่งที่ให้มากกว่าในเรื่องของวัตถุสิ่งของ คนเราสามารถให้สิ่งอื่นนั่นก็คือตัวเรา จิตใจของเราในการให้การเสียสละเวลาฟังคนที่ลำบาก ไปจนถึงการเป็นอาสาสมัครกิจกรรมทางสังคม การทำอย่างนี้ในที่สุดก็จะค่อยๆ กร่อนความยึดติดในตัวเรา
บารมีประการต่อมาคือศีล 5 ประกอบด้วยการห้ามฆ่าสัตว์ ลักทรัพย์ ประพฤติผิดในกาม โกหก ดื่มของมึนเมา (อ่านรายละเอียดในล้อมกรอบ)
วิกฤตสอนให้เรียนรู้
บารมีอีกข้อคือขันติ หรือความอดทน ความอดทนที่เป็นตัวแก้ความโกรธ ในความเป็นจริงมีวิธีขจัดความโกรธได้หลายวิธี ขันติก็เป็นทางหนึ่ง
ในการพัฒนาความเป็นพุทธ เราต้องต่อสู้กับความโกรธ เพราะฉะนั้นเราต้องคิดว่าคนที่ทำให้เราโกรธไม่ได้เป็นศัตรู แต่เป็นเพื่อนทางจิตวิญญาณ เพราะฉะนั้นเวลามีคนทำให้เรารู้สึกโกรธ เราต้องรู้สึกว่าโชคดีที่เขาทำให้เราได้มีโอกาสฝึกฝน
มีคำกล่าวว่า ชีวิตมนุษย์ก็เหมือนยิมนาสติกทางจิตวิญญาณ การทำอะไรที่หนักที่ลำบาก ก็เพื่อสร้างความเข้มแข็งทางจิตวิญญาณ เพราะฉะนั้นการที่เราหลายคนคิดว่าชีวิตจะประสบแต่สิ่งดี แต่จริงๆ ถ้ามองย้อนกลับไปหลายคนจะเห็นว่าถ้าผ่านช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดจะทำให้เขาได้เรียนรู้ทางจิตวิญญาณ
บารมีต่อมาคือ วิริยะ ความเพียรพยายาม หมายความว่า ถ้าเราทำอะไรให้ประสบความสำเร็จต้องเกิดจากความกระตือรือร้นและความพยายาม อย่างเรื่องการฝึกฝนทางจิต ถ้าจะผสานความเติบโตทางจิตวิญญาณเข้ากับชีวิตก็ต้องอดทน การพัฒนาคุณภาพจิตวิญญาณต้องใช้ความอดทน ชีวิตจึงต้องใช้ความพยายาม เพราะจิตถูกตั้งโปรแกรมให้หมกมุ่นกับตัวเอง โลภะ และโมหะ จิตถูกโปรแกรมให้ตอบสนองโดยอัตโนมัติ
ดังนั้นถ้าจะตั้งโปรแกรมใหม่ต้องให้ดีกว่า ก็ต้องฝึกฝน ในภาษาอังกฤษบอกว่าการฝึกฝนทำให้เกิดความสมบูรณ์แบบ ฉะนั้นในการเปลี่ยนแปลงทรรศนะทั้งของตัวเองและผู้อื่นต้องใช้เวลา ความตั้งใจมุ่งมั่นและเชื่อในสิ่งที่ทำ เพราะว่าเมื่อเห็นประโยชน์จากสิ่งที่ทำเราก็จะเชื่อในสิ่งนั้น
สาดน้ำมันเข้ากองไฟ
ประการต่อมาเรื่องสมาธิ ในทางพุทธศาสนา การปฏิบัติสมาธิสามารถทำให้จิตสงบ เมื่อจิตสงบก็จะปรับจุดโฟกัส พัฒนาเป็นความเข้าใจสูงขึ้น ซึ่งเป็นคุณสมบัติที่สำคัญมากสำหรับทุกคน เราสามารถรับรู้ทั้งภายนอกและภายในโดยผ่านจิต แต่ถึงเวลาเรากลับไม่รู้จักจิตของเราที่กลายเป็นสิ่งที่เราควบคุมไม่ได้ เพราะถ้าคุมได้เมื่อไหร่ก็ตามที่ต้องการความสุข สงบ ก็ทำได้ทันที
ประการสุดท้าย ปัญญา การมีปัญญาก็เหมือนการเชิญพระพุทธเจ้ามาอยู่กับเรา ถ้าเชิญผู้ที่เคารพมาบ้าน สิ่งแรกที่จะต้องทำคือทำความสะอาดบ้านก่อน ถ้าไม่ทำความสะอาดจิตยังเป็นขยะ เราก็เชิญปัญญาเข้ามาไม่ได้ แต่ปัญหาก็คือทุกครั้งที่เปิดโทรทัศน์ ดูนิตยสาร ก็เป็นเหมือนการเปิดขยะเข้ามาที่บ้าน เพราะฉะนั้นจึงต้องเลือกที่จะเปิดรับ
เราต้องเข้าใจในสังคมบริโภคสมัยใหม่มันก็เหมือนการสาดน้ำมันเข้ากองไฟ ตราบใดที่ไฟโลภ โกรธ หลง ยังเผาผลาญตัวเรา ปัญญาก็จะ ไม่เกิด เพราะฉะนั้นการทำสมาธิก็จะทำให้เกิดปัญญาอย่างมีประสิทธิภาพ และเป็นทางตรงในการดับไฟ
จิตมักจะจมกับความทรงจำ มีความหวังในอนาคต จึงยากที่จะรักษาจิตให้อยู่กับปัจจุบันได้ แต่ถ้าทำได้ทุกอย่างก็จะแจ่มชัดมากขึ้น พุทธศาสนามีความเชื่อว่าปัญญาเป็นตัวแทนความว่างหรือสุญตา ความว่างมีคุณสมบัติสอดคล้องกับความโปร่งใส
เพราะฉะนั้นปัญญาช่วยให้จัดการกับตัวเอง ในการไม่ยึดติด เมื่อรู้จักความว่างที่เปิดโล่ง ก็จะเห็นความลุ่มหลง ความยึดติดในตัวตน ท้ายที่สุดด้วยปีกแห่งเมตตาและปัญญา จะนำท่านไปสู่ความรู้แจ้ง
จากมติชน http://www.palungjit.com/board/showthread.php?p=453071
ภิกษุณีเท็นซิน พัลโม กับจิตวิญญาณในโลกธุรกิจ
ในโลกที่ใครหลายคนเรียกว่ากำลังสู่ยุค "ยูเทิร์น" และการหันหลังให้กับทุนนิยมสุดขั้ว เรื่องที่เคยดูไกลตัวและเป็นไปคนละด้านอย่างธรรมะและธุรกิจ กำลังถูกนำมาหลอมรวมผ่านการแสดงความรับผิดชอบต่อ สังคมต่างๆ
หากแต่หัวใจสำคัญในการรับผิดชอบหลายต่อหลายครั้ง เรามักพูดถึงความเป็นมนุษย์ และการเริ่มต้นด้วยใจ โจทย์ "จิตวิญญาณสำคัญอย่างไรในโลกธุรกิจ" บนเวที SVN Talk ตั้งไว้ในการแสดงปาฐกถาพิเศษของ "ภิกษุณีเท็นซิน พัลโม" ภิกษุณีชาวอังกฤษวัย 64 ปีที่เป็นชาวตะวันตก น้อยคนที่จะรู้แจ้งในวิถีพุทธธรรมแบบวัชรยาน
ที่โรงเรียนรุ่งอรุณเมื่อต้นสัปดาห์ที่ผ่านมา ในโอกาสที่ท่านเดินทางมาไทย
จึงเป็นโจทย์ที่น่าสนใจยิ่ง โดยเฉพาะการเชื่อมโลกแห่งจิตวิญญาณและโลกธุรกิจเข้าด้วยกัน
ท่านกล่าวในปาฐกถาตอนหนึ่งว่า "เราไม่ได้บอกว่าเราต่อต้านธุรกิจ แต่เรากำลังต่อต้านธุรกิจที่ทำร้ายผู้อื่น"
ในครั้งนี้ท่านยกเรื่องบารมี 6 ซึ่งเป็นข้อ
ยึดถือปฏิบัติสำหรับนักบวชและคนทั่วไป ตามความเชื่อของมหายาน เป็นการนำธรรมะมาสู่ชีวิต เรียกว่า บารมี 6 ซึ่งประกอบด้วยทาน ศีล ขันติ วิริยะ สมาธิ ปัญญา ซึ่งเป็นคุณสมบัติ 6 ข้อซึ่งเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการรู้แจ้ง บางครั้งการรู้แจ้งก็ไม่จำเป็นที่จะต้องปฏิบัติเยี่ยงนักบวช แต่ต้องรู้จักพัฒนาคุณสมบัติเหล่านี้ในการใช้ชีวิตฆราวาส
ทานหรือการให้ เป็นเรื่องของความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่
เริ่มต้นต้องรู้จักให้
พระพุทธองค์ตรัสไว้ว่า รากของความทุกข์เกิดจากจิตใจที่มีโลภะ ซึ่งเหมือนเป็นยาพิษในชีวิต การเรียนรู้ที่จะเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่จึงเป็นการทำลายยาพิษในจุดนั้น
การให้ไม่ได้เป็นเพียงการให้สิ่งของหรือเงิน แต่การให้ทานคนที่ลำบากกว่า มีวัตถุประสงค์ในการพัฒนาจิตใจไปสู่ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่
"ครั้งหนึ่งที่อังกฤษได้พบกับเด็กชายวัย 4 ขวบ มีขนมอยู่ 1 กล่อง พ่อบอกว่าให้แบ่งขนมให้
เด็กน้อยบอกว่าไม่ มันเป็นของหนู พ่อก็บอกว่า
ก็เพราะมันเป็นของหนู หนูถึงแบ่งมันได้ สักพักเด็กคนนั้นก็หยุดคิด และเปลี่ยนใจเปิดกล่องขนมและเดินไปรอบห้องเพื่อแบ่งปันขนมนั้น เรื่องนี้ เป็นบทเรียนที่สำคัญตั้งแต่อายุยังน้อย"
"การแบ่งปันเป็นการต้านต่อความรู้สึกโลภในตัวเรา ซึ่งเป็นเรื่องที่ควรพัฒนายิ่งในสังคมสมัยใหม่ ในสังคมสมัยใหม่เราถูกบอกว่าต้องแข่งขันต้องเอาชนะคนอื่น และมองผู้แพ้ว่าแย่ แต่เราก็ไม่ได้ทำอะไร ทำให้เกิดความเครียดในจิตใจ ทำให้เราสูญเสียความสามารถในการยินดีกับความสุขของผู้อื่น"
ทำกำไรที่เป็นธรรม
ท่านกล่าวด้วยว่า การเปลี่ยนแปลงตัวเอง ไม่ได้บอกว่าเป็นคนโง่ พระพุทธองค์ก็มีลูกศิษย์เป็นพ่อค้า และก็ไม่เคยบอกว่าถ้าจะเป็นศิษย์ของท่านจะต้องละทิ้งธุรกิจ เพียงแต่ท่านแนะนำให้ทำกำไรที่เป็นธรรม
"จนถึงวันสุดท้ายของชีวิต เราจะไม่ได้คิดว่าเราทำกำไรได้เท่าไหร่ แต่เราจะคิดถึงว่า ชีวิตเรามีความหมายอะไรบ้าง"
นอกจากนี้มีสิ่งที่ให้มากกว่าในเรื่องของวัตถุสิ่งของ คนเราสามารถให้สิ่งอื่นนั่นก็คือตัวเรา จิตใจของเราในการให้การเสียสละเวลาฟังคนที่ลำบาก ไปจนถึงการเป็นอาสาสมัครกิจกรรมทางสังคม การทำอย่างนี้ในที่สุดก็จะค่อยๆ กร่อนความยึดติดในตัวเรา
บารมีประการต่อมาคือศีล 5 ประกอบด้วยการห้ามฆ่าสัตว์ ลักทรัพย์ ประพฤติผิดในกาม โกหก ดื่มของมึนเมา (อ่านรายละเอียดในล้อมกรอบ)
วิกฤตสอนให้เรียนรู้
บารมีอีกข้อคือขันติ หรือความอดทน ความอดทนที่เป็นตัวแก้ความโกรธ ในความเป็นจริงมีวิธีขจัดความโกรธได้หลายวิธี ขันติก็เป็นทางหนึ่ง
ในการพัฒนาความเป็นพุทธ เราต้องต่อสู้กับความโกรธ เพราะฉะนั้นเราต้องคิดว่าคนที่ทำให้เราโกรธไม่ได้เป็นศัตรู แต่เป็นเพื่อนทางจิตวิญญาณ เพราะฉะนั้นเวลามีคนทำให้เรารู้สึกโกรธ เราต้องรู้สึกว่าโชคดีที่เขาทำให้เราได้มีโอกาสฝึกฝน
มีคำกล่าวว่า ชีวิตมนุษย์ก็เหมือนยิมนาสติกทางจิตวิญญาณ การทำอะไรที่หนักที่ลำบาก ก็เพื่อสร้างความเข้มแข็งทางจิตวิญญาณ เพราะฉะนั้นการที่เราหลายคนคิดว่าชีวิตจะประสบแต่สิ่งดี แต่จริงๆ ถ้ามองย้อนกลับไปหลายคนจะเห็นว่าถ้าผ่านช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดจะทำให้เขาได้เรียนรู้ทางจิตวิญญาณ
บารมีต่อมาคือ วิริยะ ความเพียรพยายาม หมายความว่า ถ้าเราทำอะไรให้ประสบความสำเร็จต้องเกิดจากความกระตือรือร้นและความพยายาม อย่างเรื่องการฝึกฝนทางจิต ถ้าจะผสานความเติบโตทางจิตวิญญาณเข้ากับชีวิตก็ต้องอดทน การพัฒนาคุณภาพจิตวิญญาณต้องใช้ความอดทน ชีวิตจึงต้องใช้ความพยายาม เพราะจิตถูกตั้งโปรแกรมให้หมกมุ่นกับตัวเอง โลภะ และโมหะ จิตถูกโปรแกรมให้ตอบสนองโดยอัตโนมัติ
ดังนั้นถ้าจะตั้งโปรแกรมใหม่ต้องให้ดีกว่า ก็ต้องฝึกฝน ในภาษาอังกฤษบอกว่าการฝึกฝนทำให้เกิดความสมบูรณ์แบบ ฉะนั้นในการเปลี่ยนแปลงทรรศนะทั้งของตัวเองและผู้อื่นต้องใช้เวลา ความตั้งใจมุ่งมั่นและเชื่อในสิ่งที่ทำ เพราะว่าเมื่อเห็นประโยชน์จากสิ่งที่ทำเราก็จะเชื่อในสิ่งนั้น
สาดน้ำมันเข้ากองไฟ
ประการต่อมาเรื่องสมาธิ ในทางพุทธศาสนา การปฏิบัติสมาธิสามารถทำให้จิตสงบ เมื่อจิตสงบก็จะปรับจุดโฟกัส พัฒนาเป็นความเข้าใจสูงขึ้น ซึ่งเป็นคุณสมบัติที่สำคัญมากสำหรับทุกคน เราสามารถรับรู้ทั้งภายนอกและภายในโดยผ่านจิต แต่ถึงเวลาเรากลับไม่รู้จักจิตของเราที่กลายเป็นสิ่งที่เราควบคุมไม่ได้ เพราะถ้าคุมได้เมื่อไหร่ก็ตามที่ต้องการความสุข สงบ ก็ทำได้ทันที
ประการสุดท้าย ปัญญา การมีปัญญาก็เหมือนการเชิญพระพุทธเจ้ามาอยู่กับเรา ถ้าเชิญผู้ที่เคารพมาบ้าน สิ่งแรกที่จะต้องทำคือทำความสะอาดบ้านก่อน ถ้าไม่ทำความสะอาดจิตยังเป็นขยะ เราก็เชิญปัญญาเข้ามาไม่ได้ แต่ปัญหาก็คือทุกครั้งที่เปิดโทรทัศน์ ดูนิตยสาร ก็เป็นเหมือนการเปิดขยะเข้ามาที่บ้าน เพราะฉะนั้นจึงต้องเลือกที่จะเปิดรับ
เราต้องเข้าใจในสังคมบริโภคสมัยใหม่มันก็เหมือนการสาดน้ำมันเข้ากองไฟ ตราบใดที่ไฟโลภ โกรธ หลง ยังเผาผลาญตัวเรา ปัญญาก็จะ ไม่เกิด เพราะฉะนั้นการทำสมาธิก็จะทำให้เกิดปัญญาอย่างมีประสิทธิภาพ และเป็นทางตรงในการดับไฟ
จิตมักจะจมกับความทรงจำ มีความหวังในอนาคต จึงยากที่จะรักษาจิตให้อยู่กับปัจจุบันได้ แต่ถ้าทำได้ทุกอย่างก็จะแจ่มชัดมากขึ้น พุทธศาสนามีความเชื่อว่าปัญญาเป็นตัวแทนความว่างหรือสุญตา ความว่างมีคุณสมบัติสอดคล้องกับความโปร่งใส
เพราะฉะนั้นปัญญาช่วยให้จัดการกับตัวเอง ในการไม่ยึดติด เมื่อรู้จักความว่างที่เปิดโล่ง ก็จะเห็นความลุ่มหลง ความยึดติดในตัวตน ท้ายที่สุดด้วยปีกแห่งเมตตาและปัญญา จะนำท่านไปสู่ความรู้แจ้ง
จากมติชน http://www.palungjit.com/board/showthread.php?p=453071